Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Θα μπορούσαμε άραγε να ζήσουμε άλλα 100 χρόνια;


Κανείς δεν μπορούσε μέχρι σήμερα να απαντήσει σε κάτι τέτοιο. Αυτό όμως που όλοι ξέρουμε είναι ότι η διάρκεια ζωής ποικίλλει σημαντικά στους διάφορους οργανισμούς που βρίσκονται στον πλανήτη μας. Τι είναι λοιπόν αυτό που ορίζει το πόσο θα ζήσει ένας οργανισμός; Μήπως αν βρίσκαμε την απάντηση σε αυτή την ερώτηση, θα μπορούσαμε και να επέμβουμε και να το αλλάξουμε λίγο προς όφελος μας;
Η Cynthia Kenyon, καθηγήτρια του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, μέσα από την έρευνα της, έχει ήδη εν μέρη απαντήσει στα παραπάνω ερωτήματα, και μας εξηγεί τις συνέπειες που θα έχουν στο μέλλον τα όσα αυτή και οι συνάδελφοι της έχουν ανακαλύψει.


Το μόνο που εύχομαι για όλους μας είναι να δούμε αποτελέσματα από έρευνες όπως της Cynthia Kenyon στην καθημερινότητα μας, όσο το δυνατών συντομότερα.

Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Ολόκληρος ο κόσμος σε μία προσομοίωση

Η γενική διεύθυνση Έρευνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης ξεκινά ένα εξαιρετικά φιλόδοξο πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει την επεξεργασία δεδομένων από πολλούς υπάρχοντες supercomputers. Το project έχει τον τίτλο Living Earth Simulator και αποτελεί μια γιγαντιαία προσομοίωση της ανθρώπινης κοινωνίας και οικονομίας σε παγκόσμια κλίμακα, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα.

Τα δεδομένα που θα επεξεργαστεί το project υπάρχουν ήδη, αλλά ως ανεξάρτητες και άκρως εξειδικευμένες ψηφιακές οντότητες. Για παράδειγμα, ένας υπερυπολογιστής στην Ελβετία προσομοιώνει τις δραστηριότητες όλων των κατοίκων της χώρας, με στόχο να προβλέπονται τα περιστατικά κυκλοφοριακής συμφόρησης στις μεγάλες οδικές αρτηρίες. Άλλες προσομοιώσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τη μελέτη οικονομικών δεδομένων για την πρόληψη δυσμενών εξελίξεων ("φούσκες" κ.λπ) και την ανάλυση κοινωνικών αναταραχών, όπως ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία ή οι πρόσφατες διαδηλώσεις στην Ελλάδα, προς αναζήτηση κοινών μοτίβων (patterns).

Οι επιστήμονες φιλοδοξούν να δημιουργήσουν ένα σύστημα, το οποίο θα προβλέπει εγκαίρως επερχόμενα προβλήματα, έτσι ώστε να καθίσταται δυνατή η πρόδραση.

Πηγή: Pc Magazine

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

Το νέο μονόκυκλο της Honda


Όπως έχει σίγουρα καταλάβει όποιος έχει διαβάσει κάτι από αυτό το blog, ο σκοπός μου (ρικ) δεν είναι να δημοσιεύω δικά μου άρθρα. Απλά παρουσιάζω τα ποιο ενδιαφέροντα άρθρα, (ή τουλάχιστον ενδιαφέροντα για όποιον μοιράζεται τις ίδιες απόψεις με μένα για το μέλλον), τα οποία έχω εντοπίσει, ίσως μαζί με κάποιο δικό μου σχολιασμό.
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες λοιπόν σκέψεις για το μέλλον, είναι το ποια θα είναι τα επόμενα βήματα στην εξέλιξη στις μεταφορές των ανθρώπων. Μπορεί να μην είναι τόσο ζωτικής σημασίας όπως η έρευνα που θα μπορούσε να προκύψει μέσω της είδησης του προηγούμεου άρθρου, είναι όμως αδιαμφισβήτητα κάτι που επηρεάζει τις ζωές όλων μας.
Κάποιοι φίλοι μου υποστηρίζουν ότι το μέλλον βρίσκεται στα οχήματα μαζικής μεταφοράς, και ότι υπάρχει η τάση γενικά να μειώνονται τα ατομικά ή οικογενειακά οχήματα. Απάντηση σε αυτούς μπορούσε μέχρι τώρα να δώσει το εντυπωσιακό και ευρέως πλέον διαδεδομένο Segway, που οι περισσότεροι από μας έχουμε ζηλέψει.
Από σήμερα όμως η γνωστή αυτοκινητοβιομηχανία Honda έχει ακόμα καλύτερη απάντηση στους δύσπιστους του μέλλοντος των ατομικών οχημάτων, όπως φαίνεται στο παρακάτω άρθρο του περιοδικού Spectrum της IEEE.
spectrum.ieee.org - Riding Honda's U3-X Unicycle of the Future
It only has one wheel, but Honda's futuristic personal mobility device is no pedal-pusher


It only has one wheel, but Honda's futuristic personal mobility device, called the U3-X, is no pedal-pusher. The unicycle of the future moves as you move, wheeling you to your destination simply by sensing your body tilting this way or that, Segway style.
Honda says the machine is designed for indoor use, but last week, when the company demoed it for us in New York, it worked just fine in Times Square. Watching the Honda engineers riding it around on a Broadway sidewalk was like getting a glimpse of the future.
I also got a chance to try the U3-X -- not on Broadway, but at a hotel conference room nearby. Following the instructions of the cheerful Shin-ichiro Kobashi, the U3-X lead engineer, I hopped on the seat and took a few seconds to orient myself. After some tentative leaning to test how far I could go without falling, I got a feel for the device and found it simple to navigate. You just lean slightly in the desired direction and off you go.
It's definitely a trip. The footrests are there just for balance, not to steer. Your hands stay free, and you're perched just a little below eye level, at a height that's still natural to talk to someone standing up. Putting your feet down helps stop and turn, especially if you're rapidly approaching a wall in front of you. And the whirring of the machine is so satisfying!

Watch the video to see how easy it is to ride it:

The U3-X uses a balance control system that derives from Honda's research on human walking dynamics for its famed ASIMO bipedal humanoid robot.
When the rider leans his or her body, an angle tilt sensor sends data to the balance control system, which in turns moves the wheel, maintaining balance.

But the amazing thing about the U3-X is not quite visible: its omni-directional wheel.

The wheel consists of a ring of small rubber wheels overlapping a single large wheel (see illustration below). When the large wheel rotates, the U3-X moves forward or backward. When the small wheels rotate, the machine moves left or right. And when both the large and small wheels turn at the same time, the U3-X moves diagonally. Honda showed us animations but didn't let us take photos of the wheel itself. It's a really ingenious system that uses only two motors to accomplish all of its movement.
So how fast can it go? Its has a top speed of 6 kilometers per hour, which is a little better than the average walking speed of an adult, and the lithium-ion battery will let you ride around for an hour. The machine weighs less than 10 kilograms (22 pounds) and max rider weight is currently 100 kg (220 lb).

Because it's such a narrow device, no wider than the distance between your legs, it won't get in the way of other pedestrians or riders on crowded streets on in an office environment, Kobashi explained.
The seat folds down and the footrests fold up, so it fits in a compact package that looks a bit like a slim boombox. It's not George Jetson's foldable space car, but you can grab it by the handle and roll it around like a suitcase.
But the questions many passersby at Times Square asked were, "Where do I get one," and "How much does it cost?" Alas, Honda doesn't know that yet. Guess we'll have to wait for the future to come.
Some additional photos of the device in Times Square and slides from Honda's technical presentation:

Πέμπτη, 8 Απριλίου 2010

Μια γεύση από βιολογία του μέλλοντος:


Σήμερα το πρωί καθώς χάζευα στο internet έπεσε το βλέμμα μου σε δύο πολύ ενδιαφέροντα άρθρα, τα οποία μπορώ να πω πως μου έφτιαξαν την μέρα και πως σίγουρα θα αποτελέσουν τροφή για συζήτηση το επόμενο βράδυ στο Μπιτ Παζάρ.. Εκ πρώτης όψης μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται απλά για πολύ περίεργα πλάσματα, όπως τα τόσα που έχουμε δει κατά καιρούς σε  εκπομπές του Σκαϊ. Με μία δεύτερη σκέψη όμως κατευθείαν φανερώνονται οι δυνατότητες που θα μπορούσαν να μας παρέχουν στο μέλλον μελέτες πάνω σε αυτούς τους οργανισμούς με σκοπό να κατανοήσουμε και στη συνέχεια να προσπαθήσουμε να αντιγράψουμε τις ασύλληπτες λειτουργίες τους.
www.tovima.gr:   "Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΜΕΔΟΥΣΑ"
Η μέδουσα του είδους Τurritopsis nutricula φαίνεται ότι αποτελεί το μόνο ζώο το οποίο έχει ανακαλύψει το μυστικό της αιώνιας νεότητας. Η συγκεκριμένη μέδουσα έχει την ικανότητα να περνά από το ώριμο ενήλικο στάδιό της στο ανώριμο στάδιο του πολύποδα και πάλι από την αρχή...

Έτσι, ουσιαστικώς, δεν υπάρχει όριο στο προσδόκιμο επιβίωσής της. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, αποτελεί το μόνο γνωστό ζώο το οποίο μπορεί συνεχώς να γυρίζει πίσω το ρολόι του χρόνου. Το «κλειδί» αυτής της θαυμαστής ικανότητας κρύβεται σε μια διαδικασία που ονομάζεται συνεχής επαναδιαφοροποίηση.
Ορισμένα ζώα έχουν μια περιορισμένη ικανότητα τέτοιου είδους διαφοροποίησης «αναγεννώντας» ορισμένα όργανά τους, όπως οι σαλαμάνδρες. Η Τurritopsis nutricula ωστόσο μπορεί να αναγεννά ολόκληρο το σώμα της ξανά και ξανά. Για τον λόγο αυτό έχει εξάψει την περιέργεια των επιστημόνων, οι οποίοι αναζητούν με ποιον τρόπο η μέδουσα αναστρέφει τη διαδικασία της γήρανσης.

Βέβαια, δεδομένου ότι το συγκεκριμένο ζώο νικά τον θάνατο, το είδος έχει ήδη κατακλύσει τους ωκεανούς, ενώ οι ειδικοί μιλούν για μια επικείμενη σιωπηρή παγκόσμια επιδρομή.

www.pathfinder.gr:    "Στον ελληνικό βυθό βρέθηκαν τα πρώτα ζώα που δεν χρειάζονται οξυγόνο"

Τα τρία νέα είδη ανήκουν στην κατηγορία των θωρακιοφόρων, τα οποία ζουν κυρίως σε μεγάλα βάθη
Λονδίνο: Διεθνής ερευνητική ομάδα ανακάλυψε στο βυθό των ελληνικών θαλασσών τα πρώτα είδη πολυκύτταρων οργανισμών που περνούν ολόκληρη τη ζωή τους χωρίς οξυγόνο.
Τα τρία μικροσκοπικά ζώα ανήκουν στην κατηγορία των θωρακιοφόρων, πλασμάτων με μήκος γύρω στο ένα χιλιοστό που ζουν κυρίως στην άβυσσο. Βρέθηκαν σε βάθος άνω των 3.000 μέτρων στη λεγόμενη «ανοξική λεκάνη της Αταλάντης», η οποία βρίσκεται έξω από τις νότιες ακτές της Ελλάδας (και δεν έχει σχέση με την ομώνυμη πόλη της Φθιώτιδας).
Μέχρι σήμερα, οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει πολλά είδη ιών και μονοκύτταρων οργανισμών που ζουν χωρίς οξυγόνο, καθώς και λίγους πολυκύτταρους οργανισμούς που ανέχονται τις ανοξικές συνθήκες για περιορισμένο χρονικό διάστημα.
Η ανακάλυψη μεταζώων, δηλαδή πολυκύτταρων ζώων, τα οποία περνούν ολόκληρη τη ζωή τους σε συνθήκες ανοξίας, δείχνει ότι η ζωή στη Γη, ή ακόμα και σε άλλους πλανήτες, μπορεί να προσαρμόζεται σε συνθήκες που μέχρι σήμερα θεωρούνταν απαγορευτικές.
Τα ευρήματα δημοσιεύονται στην έγκριτη επιθεώρηση BMC Biology από την ομάδα του Ρομπέρτο Καναβάρο του Πολυτεχνικού Πανεπιστημίου του Μάρκε στην Ανκόνα της Ιταλίας.
Σε συνεργασία με Δανούς συναδέλφους του, ο Καναβάρο συνέλεξε τα μοναδικά δείγματα στη διάρκεια τριών ερευνητικών αποστολών στην Ανατολική Μεσόγειο, έξω από τις νότιες ακτές της Ελλάδας. Η βαθιά ανοξική λεκάνη της Αταλάντης παραμένει ακόμα και σήμερα τόσο μυστηριώδης ώστε η συλλογή δειγμάτων από αυτή είναι «σαν να πηγαίνεις στο φεγγάρι για να συλλέξεις βράχους», σχολιάζει ο Καναβάρο στο δικτυακό τόπο του περιοδικού Nature.
Η ανακάλυψη «ανοίγει έναν ολόκληρο κόσμο για τα μετάζωα ο οποίος νομίζαμε ότι βρισκόταν εκτός ορίων» δήλωσε η Λίσα Λέβιν, βιολόγος του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας Scripps στην Καλιφόρνια. «Εξαιρετικά σημαντική» χαρακτήρισε τη δημοσίευση και η Ανγκέλικα Μπαντ, ειδική στη βιολογία της αβύσσου στο Ζωολογικό Μουσείο του Αμβούργου.
Όπως αποκάλυψαν οι εργαστηριακές αναλύσεις, τα τρία σπάνια θωρακιοφόρα έχουν αναπτύξει ειδικές προσαρμογές για το ανοξικό περιβάλλον. Σε αντίθεση με όλα τα άλλα γνωστά ζώα, τα οποία βασίζονται στα μιτοχόνδρια για την καύση των θρεπτικών συστατικών στα κύτταρά τους, τα θωρακιοφόρα της αβύσσου χρησιμοποιούν για το μεταβολισμό τους διαφορετικά οργανίδια. Τα οργανίδια αυτά, διαπίστωσαν οι ερευνητές, θυμίζουν τα υδρογονοσώματα, δομές που απαντώνται και σε ορισμένα αναερόβια μικρόβια.
Επόμενο βήμα των Ιταλών και Δανών ερευνητών είναι να δώσουν επίσημες επιστημονικές ονομασίες στα τρία μοναδικά είδη.

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Όλος ο κόσμος μια γειτονιά!

Όνομα:            Google
Ίδρυση:           Menlo Park, California (Sept 4, 1998)
Ιδρυτές:          Sergey Brin,   Lawrence Page
CEO:               Eric Schmidt
Έσοδα:            $ 21.796 billion
Εργαζόμενοι:   19,835 – Dec 31, 2009
Website:         Google.com


Πως να μην φοβούνται οι ανταγωνιστές της google, όταν μετά τον γνωστό browser, το mail, earth, latitude, android, translate, docs, go, wave, chrome και πολλά πολλά άλλα πετυχημένα της projects η google ανακοινώνει το εξής:
Πρόσφατα επιβεβαίωσε τις πληροφορίες που την έφεραν να αναπτύσσει μια νέα τεχνολογία αναγνώρισης και μετάφρασης. Η νέα αυτή υπηρεσία δεν έχει καμία σχέση με το Google Translate, καθώς εστιάζει στη φωνητική επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων, οι οποίοι μιλάνε διαφορετικές γλώσσες. Όταν ολοκληρωθεί, η τεχνολογία αυτή θα καταργήσει φραγμούς οι οποίοι σήμερα φαντάζουν ανυπέρβλητοι.
Πιο συγκεκριμένα, αναπτύσσει λογισμικό που αναγνωρίζει το φωνητικό περιεχόμενο, το μεταφράζει σε μια άλλη γλώσσα και το αναπαράγει ηχητικά σε αυτήν. Σε πρώτη φάση, το νέο σύστημα αναμένεται να βρει εφαρμογή στην κινητή τηλεφωνία. Με αυτό τον τρόπο, ο χρήστης θα μπορεί να συνεννοείται με οποιονδήποτε άνθρωπο στον πλανήτη, μιλώντας στη μητρική του γλώσσα και ακούγοντας το συνομιλητή του να μιλά σ' αυτήν.
Ένα από τα βασικά προβλήματα είναι η αναγνώριση της φωνής, καθώς κάθε άνθρωπος έχει τη δική του χροιά με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ωστόσο, το γεγονός ότι κάθε κινητό τηλέφωνο χρησιμοποιείται από έναν άνθρωπο, σημαίνει ότι το λογισμικό στην εκάστοτε συσκευή θα μπορεί να "εκπαιδευτεί" έτσι ώστε να καταλαβαίνει τον ιδιοκτήτη του.
Σύμφωνα με τη Google, η νέα τεχνολογία θα είναι έτοιμη μέσα στα επόμενα δύο χρόνια.....!

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Ο άνθρωπος που θα μας φέρει τα έξυπνα ρομπότ!




Τα λόγια του καθήλωσαν το κοινό που είχε συγκεντρωθεί σε ένα τεχνολογικό συνέδριο στην Οξφόρδη το καλοκαίρι που μας πέρασε.


Ο καθηγητής Χένρι Μάρκραμ ανακοίνωσε πως η ομάδα του σκοπεύει να δημιουργήσει τον πρώτο εγκέφαλο τεχνητής συνείδησης και νοημοσύνης μέχρι το 2018.Δίπλα στη λίμνη της Γενεύης, αυτοί οι λαμπροί και ταυτόχρονα εκκεντρικοί επιστήμονες, κατασκευάζουν τον πρώτο τεχνητό εγκέφαλο. Ένας ελβετικός -δεν θα μπορούσε να ήταν άλλος άλλωστε- εγκέφαλος ακριβείας, φτιαγμένος από σιλικόνη, χρυσό και χαλκό.
Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ένα πλάσμα -εάν μπορούμε να το αποκαλέσουμε έτσι- το οποίο, σύμφωνα με τους δημιουργούς του, θα μπορεί μέσα σε μία δεκαετία να σκέφτεται, να αισθάνεται, ακόμα και να ερωτεύεται.
Το πρόγραμμα «Blue Brain» του καθηγητή Μάρκραμ θεωρείται ως μία από τις εξοχότερες προσπάθειες στην επιστημονική ιστορία.
Εάν το εγχείρημα του 47χρονου Ισραηλινού από τη νότια Αφρική στεφθεί με επιτυχία, τότε θα είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο να πραγματοποιήσουμε μία φαντασία χρόνων, να δούμε ίσως στην πραγματικότητα τον πρώτο Φρανκενστάιν, το φανταστικό πλάσμα της συγγραφέως Μαίρυ Σέλλεϊ, η οποία συμπτωματικά είχε γράψει το μυθιστόρημά της πολύ κοντά στο σημείο όπου πραγματοποιείται σήμερα το μοναδικό αυτό πείραμα.
Εάν το πείραμα πετύχει, τότε θα προκύψουν σίγουρα φιλοσοφικά και ηθικά διλήμματα για μία ανώτερη τάξη, ενώ ίσως μας φέρει αντιμέτωπους με την πραγματικότητα του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.
Ο καθηγητής Μάρκραμ πιστεύει, ωστόσο, πως ο τεχνητός εγκέφαλος θα αχρηστεύσει τη ζωοτομή, θα νικήσει τις νοητικές ασθένειες και θα βελτιώσει σε μεγάλο βαθμό την ευφυΐα μας και την ικανότητα εκμάθησης.
Ουσιαστικά, το όλο εγχείρημα του Μάρκραμ είναι να δημιουργήσει ένα ηλεκτρονικό αντίγραφο εγκεφάλου -ξεκινώντας με τον εγκέφαλο ενός αρουραίου, και εν συνεχεία με έναν ανθρώπινο εγκέφαλο- σε έναν από τους ισχυρότερους ηλεκτρονικούς υπολογιστές του κόσμου.
Όπως ελπίζει, θα δημιουργηθεί ένας ευαίσθητος εγκέφαλος, που θα μπορεί να σκέφτεται, να κρίνει, να εκφράζει επιθυμία, να επαναφέρει αναμνήσεις και ίσως να ερωτεύεται, να θυμώνει, να λυπάται, να πονάει και να χαίρεται.
«Μέχρι το 2018, ο τεχνητός εγκέφαλος θα είναι πραγματικότητα, υποστηρίζει ο καθηγητής με βεβαιότητα. «Χρειαζόμαστε πολλά χρήματα αλλά είμαστε σε καλό δρόμο. Υπάρχουν κάποιοι επιστήμονες σε όλο τον κόσμο, που είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν.»
Αναπόφευκτα υπάρχει σκεπτικισμός. Ακόμα, όμως, και οι επικριτές του Μάρκραμ δέχονται πως το εγχείρημά του είναι σπουδαίο και κυρίως πως έχει τα χρήματα για να το κάνει.
Δεκάδες εκατομμύρια ευρώ συγκεντρώνονται στο εργαστήριό του, στο Brain Mind Institute της Πολυτεχνικής Σχολής της Λωζάννης -χορηγοί μεταξύ άλλων είναι η ελβετική κυβέρνηση, η ΕΕ, ιδιωτικές τράπεζες και ο κολοσσός IBM.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πιο πολύπλοκο αντικείμενο στον κόσμο. Ο Μάρκραμ, όμως, επιμένει πως οι τελευταίοι υπερ-υπολογιστές πολύ σύντομα θα τον έχουν του «χεριού» τους.
Μία περιπλάνηση στα εργαστήρια της ομάδας είναι αρκετή για να καταλάβει κάποιος ότι δεν πρόκειται για μία απλή επιστημονική προσπάθεια. Συγκεκριμένα, το τμήμα του Μάρκραμ μοιάζει με το εσωτερικό του διαστημικού σκάφους Enterprise και είναι γεμάτο με «παιχνίδια» που θα έκαναν ακόμα και τον Τζέιμς Μποντ να ζηλεύει.


Για να κατανοήσουμε την σπουδαιότητα του Blue Brain, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε αρχικά τι δεν είναι αυτό το πρόγραμμα.Ο Δρ. Μάρκραμ δεν προσπαθεί να φτιάξει ένα μεταλλικό ρομπότ-υπηρέτη, σαν αυτά που βλέπουμε στις αμέτρητες ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Τα πραγματικά ρομπότ, αν και περπατάνε, μιλάνε και βασίζονται σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, που τους μαθαίνουν να συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι, στην πραγματικότητα δεν είναι πιο ευφυή από ένα πλυντήριο πιάτων. Ο Μάρκραμ μάλιστα τα χαρακτηρίζει ως «αρχαϊκά».
Αντίθετα, ο καθηγητής προσπαθεί να κατασκευάσει έναν πραγματικό άνθρωπο ή τουλάχιστον το πιο σημαντικό και πολύπλοκο κομμάτι του πραγματικού ανθρώπου, τον εγκέφαλό του.
Αντί να προσπαθεί, λοιπόν, να αντιγράψει τις λειτουργίες του εγκεφάλου, μαθαίνοντας σε έναν υπολογιστή πώς να παίζει για παράδειγμα σκάκι, να ανεβαίνει τις σκάλες και άλλα, ξεκίνησε από τη βάση, από τον ίδιο τον βιολογικό εγκέφαλο.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι γεμάτος από νευρικά κύτταρα, τους λεγόμενους νευρώνες, που επικοινωνούν ο ένας με τον άλλο, χρησιμοποιώντας μικροσκοπικούς ηλεκτρικούς παλμούς.
Το πρόγραμμα κυριολεκτικά απομονώνει τον εγκέφαλο κύτταρο προς κύτταρο, χρησιμοποιώντας εξαιρετικά περίπλοκες τεχνικές διαμελισμού, αναλύοντας δισεκατομμύρια συνδέσεων μεταξύ των κυττάρων και εν συνεχεία οργανώνοντας αυτές τις συνδέσεις στον υπολογιστή.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι μία κυανοτυπία ή ένα αντίγραφο του εγκεφάλου, που έχει αποδοθεί σε μορφή λογισμικού και όχι με σάρκα και οστά. Η ιδέα είναι πως, φτιάχνοντας ένα μοντέλο του πραγματικού εγκεφάλου, ίσως να αρχίσει να συμπεριφέρεται όπως ο πραγματικός εγκέφαλος.
Προκειμένου να δείξει εμπράκτως τι ακριβώς κάνει, ο Μάρκραμ παρουσίασε ένα μηχάνημα που μοιάζει περισσότερο με μία μηχανή βασανιστηρίων. Πρόκειται για έναν τροχό, διαμέτρου 60 εκατοστών, με δεκάδες πολύ λεπτές γυάλινες ακτίνες, που στοχεύουν προς το κέντρο. Στο σημείο εκείνο διαμελίζεται ο εγκέφαλος των αρουραίων με τη χρήση εργαλείων πολύ πιο λεπτών από την ανθρώπινη τρίχα. Στη συνέχεια, χαρτογραφούνται οι ενδοσυνδέσεις και μετατρέπονται σε ηλεκτρονικό κώδικα.
Μέχρι στιγμής, ο υπερ-υπολογιστής του Μάρκραμ -ένας IBM Blue Gene- μπορεί, με τη βοήθεια των πληροφοριών που συγκεντρώνονται από τα κομμάτια του πραγματικού εγκεφαλικού ιστού, να προσομοιώσουν τις λειτουργίες 10.000 νευρώνων, που βρίσκονται σε μία μόνο κολώνα νεοφλοιού του αρουραίου -το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που θεωρείται ως το κέντρο της λογικής σκέψης.
Αυτό είναι και το δύσκολο κομμάτι, όπως ομολογεί ο Μάρκραμ. Για να προχωρήσει, θα χρειαστεί έναν μεγαλύτερο υπολογιστή.
Χρησιμοποιώντας μόλις 30 watt ηλεκτρικής ενέργειας -αρκετή για να τροφοδοτήσει αμυδρά έναν λαμπτήρα- ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να έχει υψηλές επιδόσεις με έναν παράγοντα εκατομμύρια φορές πιο ισχυρό από τον υπολογιστή Blue Gene. Η αντιγραφή, όμως, ολόκληρου του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι «ένα εντελώς ακατόρθωτο εγχείρημα σήμερα,» σύμφωνα με τον Μάρκραμ.
Ακόμα και το επόμενο στάδιο -ένας ολοκληρωμένος εγκέφαλος αρουραίου- απαιτεί 200 εκατομμύρια λίρες και έναν πολύ πιο δυνατό υπερ-υπολογιστή. Για τη δημιουργία δε ενός ανθρώπινου εγκεφάλου το κόστος θα φτάσει σε κάποια δισεκατομμύρια δολάρια.
Η ισχύς των υπολογιστών αυξάνεται αλματωδώς και είναι θέμα χρόνου να κυκλοφορήσει ο κατάλληλος εξοπλισμός.
«Θα φτάσουμε και εκεί,» δήλωσε με βεβαιότητα ο Μάρκραμ. Για την ακρίβεια, πιστεύει πως θα έχει σύντομα στην κατοχή του έναν υπολογιστή αρκετά ισχυρό, που να μπορεί να επεξεργαστεί όλα τα δεδομένα και να προσομοιώσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο πριν το τέλος αυτής της δεκαετίας.
Το αποτέλεσμα; Ίσως ένας εγκέφαλος, ένα ενσυνείδητο, ευαίσθητο ον, ικανό να μάθει και να πάρει αυτόνομες αποφάσεις.
Φυσικά, εάν είναι δυνατή μία τέτοια πιθανότητα, τότε κάποιος εύλογα θα αναρωτηθεί: «είναι τρελός ο άνθρωπος;»
Ο Μάρκραμ δεν είναι τρελός, αλλά είναι σίγουρα ανησυχητικός. Είναι ένας συνδυασμός ευγενή επιστήμονα της Βικτωριανής εποχής και γκουρού της Νέας Εποχής.
«Θα πρέπει να κατανοήσεις τη φυσική, τη δομή του σύμπαντος και τη φιλοσοφία,» ισχυρίζεται ο ίδιος. Μιλάει για ανθρώπους που «δεν φτάνουν τις δυνατότητές τους» και είναι πεπεισμένος πως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε τη δυνατότητα να γίνουμε διάνοιες αλλά δεν το γνωρίζουμε. Πιστεύει πως ο τεχνητός εγκέφαλος θα μπορέσει να δείξει σε όλους μας πώς να εκμεταλλευτούμε την αχρησιμοποίητη δυναμικότητα του εγκεφάλου μας. Εάν δημιουργήσουμε ένα ον πιο ευφυές από μας, ίσως να μας διδάξει πώς να το φτάσουμε.

Η καλύτερη απόδειξη ότι ο Μάρκραμ δεν είναι τρελός είναι ότι φροντίζει να «λερώσει» και ο ίδιος τα χέρια του. Γνωρίζει τα πάντα για τα μηχανήματα που χρησιμοποιεί, καθώς και το κάθε εγκεφαλικό κύτταρο από άκρο σε άκρο.


Πιστεύει πως οι βαθύτερες και πιο θεμελιώδεις ιδιότητες της ανθρώπινης οντότητας -των σκέψεων, των συναισθημάτων, του μυστηριώδους συναισθήματος της αυτογνωσίας - προκύπτουν από τρισεκατομμύρια ηλεκτροχημικές αλληλεπιδράσεις στη φαιά ουσία. Πιστεύει πως δεν υπάρχει κάποια μυστήρια «ψυχή» που ξυπνά το αίσθημα του εαυτού μας. Αντιθέτως, επιμένει πως αυτό είναι αποτέλεσμα φυσικών διενεργειών μέσα στο κρανίο μας.Φυσικά, η συνείδηση είναι ένα από τα βαθύτερα επιστημονικά μυστήρια. Πως γίνεται εκατομμύρια μικροσκοπικοί ηλεκτρικοί παλμοί μέσα στο κεφάλι μας να προκαλούν το συναίσθημα του εγώ, του πόνου ή της αγάπης; Κανείς δεν γνωρίζει.
Εάν ο Μάρκραμ, όμως, είναι σωστός, αυτό δεν έχει σημασία. Πιστεύει πως η συνείδηση είναι πιθανότατα κάτι που απλά «προκύπτει», δεδομένου ενός επαρκούς βαθμού οργανωμένης πολυπλοκότητας.
Ας το δούμε όμως και αλλιώς: φανταστείτε τους υπέροχους σχηματισμούς που δημιουργούνται όταν ένα σμήνος πουλιών πετάει με αρμονία το σούρουπο. Χιλιάδες πουλιά αλληλεπιδρούν, δημιουργώντας έναν σχηματισμό που μοιάζει με μία μεμονωμένη οντότητα, που έχει δική της ζωή. Ο Markram πιστεύει πως έτσι κάπως προκύπτει και η συνείδηση -από το συνδυασμό μεμονωμένων εγκεφαλικών κυττάρων, τα οποία δημιουργούν έναν ευαίσθητο εγκέφαλο.
Τι προβλήματα, όμως, μπορεί να προκύψουν από μία τέτοια επινόηση; Τι θα γίνει εάν η μηχανή αρχίσει να έχει απαιτήσεις; Τι θα συμβεί αν αρχίσει να παρακαλάει να μην την απενεργοποιήσουμε ή να μην την αφήσουμε μόνη της τη νύχτα;
«Ίσως θα πρέπει να του συμπεριφερόμαστε όπως σε ένα παιδί,» εξηγεί ο Μάρκραμ.
Στην πραγματικότητα, ο τεχνητός εγκέφαλος θα φέρει στην επιφάνεια ένα σωρό ηθικά ζητήματα. Θα μπορούμε όντως να χρησιμοποιούμε τεχνητούς εγκεφάλους, που θα συμπεριφέρονται όπως οι πραγματικοί εγκέφαλοι, για να συνεχίζουμε να κάνουμε πειράματα;
Μία από τις μεγαλύτερες ελπίδες του Μάρκραμ για τον τεχνητό του εγκέφαλο είναι πως θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ιατρικές δοκιμές. Θα ήταν, όμως, σωστό να προκαλέσουμε στον εγκέφαλο -ακόμα και αν είναι τεχνητός- οποιοδήποτε είδος «πόνου»;
«Εάν δεχτούμε πως η δημιουργία μιας προσομοίωσης είναι το ίδιο με τη δημιουργία ενός πραγματικού εγκεφάλου, τότε μιλάμε για πραγματικά προβλήματα. Η διαδικασία της δημιουργίας θα αλλάξει την κοινωνία. Θα προκύψουν ηθικά προβλήματα, που τώρα δεν μπορούμε ούτε καν να διανοηθούμε. Εάν δω ότι προκαλείται πόνος, θα σταματήσω,» υποστήριξε ο ίδιος.
Παραδέχτηκε, επίσης, πως τα μηχανήματά του θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και για κακούς σκοπούς -από το στρατό, για παράδειγμα, με σκοπό να δημιουργήσει φουτουριστικές μηχανές-δολοφόνους. Για το λόγο αυτό, με μία εξαιρετικά ασυνήθιστη κίνηση για έναν δημοσίως χρηματοδοτούμενο επιστήμονα, αποφάσισε να κρατήσει μυστικό ένα μέρος του ηλεκτρονικού κώδικα του προγράμματος Blue Brain.
Η ομάδα του Μάρκραμ, στην πραγματικότητα, δεν είναι η μόνη που προσπαθεί να δημιουργήσει έναν τεχνητό εγκέφαλο, αν και προφανώς προηγείται. Στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, το πρόγραμμα Brainbox προσπαθεί και αυτό να δημιουργήσει το μοντέλο ενός ανθρώπινου μυαλού.
Ο Δρ. Ντέιβιντ Λέστερ, ένας από τους επικεφαλής επιστήμονες του προγράμματος, δήλωσε πως ανταγωνίζεται επάξια τον Μάρκραμ σε μία κούρσα που θα πρέπει να κερδίσει με τη επιδεξιότητά του παρά με το χρήμα.
«Έχουμε συγκεντρώσει 4 εκατομμύρια λίρες,» αναφέρει ο Λέστερ. «Το Blue Brain έλαβε ένα μεγάλο ποσό χρηματοδότησης από την ελβετική κυβέρνηση και την IBM. Ο Χέντρι Μάρκραμ είναι ένας επιστήμονας που τον λαμβάνουν σοβαρά υπόψη.»
Το Μάντσεστερ ελπίζει πως είναι δυνατόν να απλοποιήσει τα βασικά στοιχεία του εγκεφάλου και να μειώσει δραματικά την υπολογιστική δύναμη που απαιτείται για την αντιγραφή τους.
Υπάρχουν ορισμένοι που αμφιβάλλουν ότι ο Μάρκραμ θα τα καταφέρει. Ο καθηγητής του Imperial College, Ιγκόρ Αλεξάντερ, ισχυρίζεται πως μπορεί μεν ο Μάρκραμ να δημιουργήσει ένα αντίγραφο του ανθρώπινου εγκεφάλου αλλά θα είναι σαν «άδειος κάδος», ανίκανος να έχει συνείδηση.
Προσθέτει, επίσης, πως η φιλοδοξία του είναι αναμφίβολα αδύνατη. Πέρυσι, μοντέλα του εγκεφάλου ενός αρουραίου δημιούργησαν απρόσμενα «σχήματα εγκεφαλικών κυμάτων» στο λογισμικό. Είναι δυνατόν, έστω και για ελάχιστα δευτερόλεπτα, να υπήρξε μία φευγαλέα συνείδηση στον εγκέφαλο το αρουραίου;
«Ίσως,» υποστηρίζει ο Μάρκραμ. Εάν υπήρξε κάτι τέτοιο στον εγκέφαλο ενός αρουραίου τότε γιατί όχι και στον εγκέφαλο ενός ανθρώπου;
Είναι δύσκολο φυσικά να μην παρομοιάσει κάποιος το πείραμα του Δρ. Μάρκραμ με αυτό του Φρανκενστάιν.
Το πείραμα του Φρανκενστάιν πήγε εντελώς λάθος. Μιλάμε για έναν άνθρωπο και ένα τέρας που είχε φτιάξει από κομμάτια ανθρώπινων σωμάτων.
Μία εγκεφαλική μηχανή, ίσως αρκετές φορές πιο ευφυής από τον ίδιο μας τον ανθρώπινο εγκέφαλο, δημιούργημα ενός από τα καλύτερα εξοπλισμένα εργαστήρια στον κόσμο, μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα διαβολική, αλλά μπορεί να είναι και η αιτία για πολλά καλά πράγματα.

Source: Pathfinder.gr

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Υποκατάστατο αλκοόλ δινει τέλος στο μεθύσι!

Ένα υποκατάστατο αλκοόλ, που μιμείται τις εύθυμες επιδράσεις του χωρίς να προκαλεί μεθύσι, βρίσκεται ήδη προς ανάπτυξη στα εργαστήρια των επιστημόνων.



Η νέα ουσία θα έχει το προτέρημα ότι θα μπορεί να «διαλυθεί» αμέσως με ένα χάπι, ώστε να μπορούν οι οδηγοί να επιστρέφουν με ασφάλεια στο σπίτι τους.

 Το συνθετικό αλκοόλ, που παράγεται από χημικά παρόμοια με αυτά του Βάλιουμ, έχει δράση ίδια με το κανονικό αλκοόλ στα νεύρα του εγκεφάλου και δίνει την αίσθηση της ευθυμίας και της χαλάρωσης. Αντίθετα, όμως, με το αλκοόλ, δεν έχει καμία επίπτωση στα υπόλοιπα μέρη του εγκεφάλου που ελέγχουν τις ψυχολογικές μεταπτώσεις και οδηγούν στον εθισμό, ενώ αποβάλλεται πολύ εύκολα από τον οργανισμό.

Επειδή οι επιστήμονες έχουν επικεντρωθεί πολύ στις επιδράσεις του, το συνθετικό αλκοόλ μπορεί να «διαλυθεί» με ένα αντίδοτο, επιτρέποντας στον πότη να επανέλθει αμέσως σε νηφάλια κατάσταση.
Το νέο αλκοόλ αναπτύσσεται από μία ομάδα του Imperial College του Λονδίνου, με επικεφαλής τον καθηγητή David Nutt, έναν από τους μεγαλύτερους ειδικούς στις ουσίες, που προσφάτως έχασε τη θέση του ως κυβερνητικός σύμβουλος εξαιτίας των σχολίων του για την κάνναβη και το έκσταση.
Ο ίδιος οραματίζεται έναν κόσμο, στον οποίο οι άνθρωποι θα μπορούν να πίνουν χωρίς να μεθούν.
Ασχέτως της ποσότητας που θα έχουν καταναλώσει, τα άτομα που θα πίνουν το συνθετικό αλκοόλ θα παραμένουν στην εύθυμη αυτή κατάσταση της ήπιας μέθης και όταν η έξοδός τους θα φτάνει προς το τέλος της θα μπορούν να παίρνουν ένα χάπι που θα εξαφανίζει το αλκοόλ από τον οργανισμό τους, θα τους οδηγεί σε νηφάλια κατάσταση και έτσι θα μπορούν να επιστρέφουν με ασφάλεια στον προορισμό τους.

Ο καθηγητής Nutt και η ομάδα του επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στις βενζοδιαζεπίνες, εκ των οποίων η διαζεπάμη είναι το βασικό συστατικό του Βάλιουμ.
Χιλιάδες υποψήφια βενζόνια είναι ήδη γνωστά στους επιστήμονες. Ο ίδιος ο Nutt ισχυρίζεται τώρα πως είναι θέμα χρόνου να βρουν το κοντινότερο ισοδύναμο και στη συνέχεια, εάν θεωρηθεί απαραίτητο, να το επεξεργαστούν ώστε να μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της κοινωνίας.


Σε ιδανική κατάσταση, το νέο αλκοόλ θα είναι άγευστο και άχρωμο, όπως το κανονικό αλκοόλ, αφήνοντας μόνο τη γεύση και τις ιδιότητες του ποτού που το περιέχει. Η προσδοκία των επιστημόνων είναι να αντικαταστήσει το αλκοόλ που περιέχεται στη μπύρα, το κρασί και τα οινοπνευματώδη ποτά, ενώ η αιθανόλη (η χημική ονομασία του αλκοόλ) θα μπορούσε να πωληθεί ως καύσιμο.

Ο καθηγητής Nutt πιστεύει πως η νέα ουσία, που θα πρέπει πρώτα να πάρει την απαραίτητη άδεια, θα έχει σημαντικές επιδράσεις στην κοινωνία και θα συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στη βελτίωση της υγείας των πολιτών.

Η Εθνική Υπηρεσία Υγείας έδωσε στη δημοσιότητα διάφορα στατιστικά στοιχεία σχετικά με το αλκοόλ: Στην Αγγλία μόνο, κατεγράφησαν πάνω από 800.000 εισαγωγές στο νοσοκομείο εξαιτίας του αλκοόλ, την περίοδο 2007-2008 -και πάνω από 6.500 θάνατοι- με το σύστημα υγείας να επιβαρύνεται κατά 2,7 εκατομμύρια λίρες ετησίως.

Κάποιοι οργανισμοί εκτιμούν πως ο αριθμός των θυμάτων του αλκοόλ θα πενταπλασιαστεί μέσα στα επόμενα χρόνια. Για παράδειγμα, το ποτό ευθύνεται για το 40% των μοιραίων πυρκαγιών, για το 15% των πνιγμών, το 65% των αυτοκτονιών και το 40% της ενδοοικογενειακής βίας. Εκτός αυτών, όμως, το αλκοόλ έχει και άλλες επιπτώσεις καθώς θεωρείται υπεύθυνο για την απώλεια 17 εκατομμυρίων εργασιακών ημερών το χρόνο, με κόστος για την οικονομία που αγγίζει τα 20 δισεκατομμύρια λίρες.
«Συμμετείχα σε πειράματα και έπαιρνα βενζόνια,» ανέφερε ο καθηγητής Nutt. «Τη μια στιγμή ήμουν χαλαρός και σχεδόν κοιμόμουν και πέντε λεπτά αργότερα έδινα διάλεξη. Κανείς μέχρι στιγμής δεν είχε στοχεύσει σε αυτό, ενδεχομένως γιατί είναι πολύ δύσκολο να περάσει από τους νομοθέτες. Τα περισσότερα βενζόνια χρησιμοποιούνται βάσει της Ιατρικής Νομοθεσίας. Ο νόμος παρέχει μία προνομιούχα θέση στο αλκοόλ, εδώ και σχεδόν 3.000 χρόνια. Γιατί, όμως, να μην χρησιμοποιούνται επιτεύγματα της φαρμακολογίας προς ανεύρεση ασφαλέστερων και καλύτερων ουσιών;»

Η ομάδα ενδεχομένως να δυσκολευτεί να λάβει έγκριση για την ουσία της, καθώς οι κλινικές δοκιμές είναι ιδιαίτερα ακριβές και δεν είναι ξεκάθαρο ποιος θα πληρώσει για αυτές, σύμφωνα με τα λεγόμενα του καθηγητή Nutt.

Ο ίδιος αναφέρει πως η παραδοσιακή βιομηχανία ποτών δεν έχει δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, παρόλα αυτά, κάποιες χώρες ίσως να δεχτούν να χρηματοδοτήσουν την ομάδα, καθώς οι νόμοι τους είναι πιο ελαστικοί, μεταξύ αυτών η Ελλάδα και η Ισπανία.

 source: pathfinder.gr

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Υπερυπολογιστής της IBM προσομοιώνει τον εγκέφαλο της γάτας

«Σκεπτόμενη» μηχανή

Μοντέλο των συνάψεων του ανθρώπινου εγκεφάλου που δημιουργήθημε με νέο αλγόριθμο της IBM

Μοντέλο των συνάψεων του ανθρώπινου εγκεφάλου που δημιουργήθημε με νέο αλγόριθμο της IBMIBM Research

Πόρτλαντ, Όρεγκον: Ερευνητές της IBM και διαφόρων αμερικανικών ινστιτούτων κατάφεραν να προσομοιώσουν την επεξεργαστική πολυπλοκότητα του εγκεφάλου της γάτας, ένα σημαντικό ορόσημο στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν συστήματα που «σκέφτονται» όπως ο άνθρωπος.

Η ίδια ομάδα είχε καταφέρει να προσομοιώσει το 40% του εγκεφάλου του ποντικού το 2006, ολόκληρο τον εγκέφαλο του αρουραίου το 2007 και το 1% του ανθρώπινου εγκεφαλικού φλοιού νωρίτερα φέτος, λίγο πριν κάνει το ίδιο και με τον εγκέφαλο της γάτας.

Οι ερευνητές εκτιμούν τώρα ότι, εφόσον τα τσιπ των υπολογιστών συνεχίσουν να εξελίσσονται με τους σημερινούς ρυθμούς, θα μπορέσουν να αναπαράγουν την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου γύρω στο 2016.

Για την προσομοίωση του εγκεφάλου της γάτας χρησιμοποιήθηκε το σύστημα Blue Gene/P της IBM, το οποίο βρίσκεται στο Εθνικό Εργαστήριο Λόρενς Λίβερμορ των ΗΠΑ και διαθέτει 147.456 επεξεργαστές και 144 Terabyte βασικής μνήμης.

Ακόμα και με αυτή την ισχύ, η προσομοίωση τρέχει 100 φορές πιο αργά από όσο ο πραγματικός εγκέφαλος της γάτας, καθώς πρέπει να μιμείται τη συμπεριφορά ενός δισεκατομμυρίου νευρώνων και δέκα τρισεκατομμυρίων συνάψεων.

Αν και δεν μπορεί να σκεφτεί πραγματικά σαν γάτα, το μοντέλο δείχνει πώς τα νευρικά κυκλώματα συνεργάζονται για να επιτελέσουν λειτουργίες όπως η οπτική αναγνώριση.

Πρόκειται για μια «πρωτοφανή κλίμακα προσομοίωσης» υπερηφανεύτηκε η Νταρμέντρα Μόντα της IBM Research, η οποία συνεργάστηκε για την έρευνα με το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και το Εργαστήριο Λόρενς Λίβερμορ.

Όπως εξήγησε, επιτεύγματα αυτού του είδους θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υπολογιστές που δεν βασίζονται σε «δομημένες» πληροφορίες, όπως ο κανόνας ότι 2 και 2 κάνει 4, αλλά μπορούν να χειριστούν καλύτερα τη διφορούμενη πληροφορία και την αφαίρεση.

Αυτό είναι εξάλλου και το μεγάλο ελάττωμα των σημερινών υπολογιστών, οι οποίοιδεν δυσκολεύονται μεν με τις αριθμητικές πράξεις, πραγματικά όμως τα χάνουν με απλές «νοητικές» λειτουργίες, για παράδειγμα το να αναγνωρίσουν ένα αντικείμενο που έχει αλλάξει χρώμα ή θέση στο χώρο.

Όπως σχολίασε η Μόντα της IBM, η πρόδος προς αυτή την κατεύθυνση είναι απαραίτητη, προκειμένου οι υπολογιστές να μπορούν να εξάγουν αυτόματα συμπεράσματα από μεγάλους όγκους δεδομένων, «όπως ο εγκέφαλός μας μπορεί γρήγορα να ερμηνεύει και να δρα σε περίπλοκες δραστηριότητες».

Ο εικονικός εγκέφαλος γάτας παρουσιάστηκε σε συνέδριο υπερυπολογιστών που πραγματοποείται στο Όρεγκον. Στην ίδια συνάντηση, η IBM ανακοίνωσε και ένα δεύτερο επίτευγμα, ένα πρόγραμμα για τον Blue Gene το οποίο χαρτογραφεί τις συνδέσεις του ανθρώπινου εγκεφάλου βασισμένο σε εικόνες εξελιγμένης μαγνητικής τομογραφίας.

Ανεξάρτητοι επιστήμονες που παρακολούθησαν το συνέδριο δήλωσαν εντυπωσιασμένοι με τις δύο έρευνες της IBM, εκτίμησαν όμως ότι τα σχέδια προσομοίωσης του υπερπολύπλοκου ανθρώπινου εγκεφάλου ίσως αποδειχθούν υπερφιλόδοξα.


Πηγή www.pathfinder.gr

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Λοιπόν, σήμερα το πρωί η μέρα μου ξεκίνησε με μία καλή ομελέτα και την δεύτερη ταινία του Harry Potter την κάμαρα με τα μυστικά, η οποία μου άρεσε αρκετά όπως και η πρώτη. Όταν τελείωσε η ταινία αυτή, και εγώ ήμουν ψημένος παραπάνω από ότι συνήθως να σπουδάσω σε ένα μέρος όπως η Οξφόρδη, με πήρε ένα τηλέφωνο στο κινητό μου ο Ζάχος και μου είπε αν θέλω να πάμε για φαγητό με την μάρα στα TGI Fridays και μετά να πιούμε καμιά μπύρα στο φεστιβάλ. Εγώ του είπα ότι δεν έχω μεν αυτή τη μέρα πολλά λεφτά να ξοδέψω αλλά σε γενικές γραμμές ψήνομαι.
Έτσι, μετά από 40 περίπου λεπτά, οι Μάρα και Ζάχος είχανε βρεθεί στην Σούτσου από όπου τους ακολούθησα και πήγαμε με τα πόδια στο φεστιβάλ. Στον δρόμο περάσαμε από το Ολύμπιον για να δει ο Ζάχος το πως έχουν διαμορφώσει τον χώρο (έλειπε Αθήνα από την αρχή του φεστιβάλ). Το επόμενο βήμα ήταν τα fridays. Εκεί η Μάρα και γω παραγγείλαμε από ένα jack daniels burger και ο Ζάχος κάτι με κοτόπουλο. Ο Ζάχος ήπιε κρασί, η μάρα κόκα κόλα και γω ένα ποτήρι νερό. Αργότερα και αφού είπαμε τα νέα μας, αποχωρήσαμε από τα fridays, αλλά καθώς φεύγαμε και προς μεγάλη μας έκπληξη, συναντήσαμε τυχαία τον Εελελ, ο οποίος ήρθε στην Θεσσαλονίκη μαζί με δύο φίλους του για να πιουν έναν καφέ.
Για να μην τα πολυλογώ λοιπόν, μετά συνεχίσαμε στο μπιτ παζάρ, μαζί με τη Δημητρούλα, τον Ρικ και την Τσάμπο (για λίγο) όπου περάσαμε τον περισσότερο από τον χρόνο μας προσπαθώντας να βρούμε τις 50 πολιτείες της Αμερικής και τις 50 παρά χώρες και πρωτεύουσες της Ευρώπης.
Τώρα, έχω γυρίσει σπίτι, και σχεδιάζω να κοιμηθώ γύρω στις 4:15.